Koncert kameralny w ramach 25. Festiwalu Gwiazdy Promują

Tomasz Strahl wiolonczela
Robert Morawski fortepian
Antoni Fogurski skrzypce
Katarzyna Górna skrzypce
Seweryn Kosiorowski altówka
Dominik Gawarkiewicz wiolonczela
Józef Domżał fortepian

 

Ludomir Różycki
2 Melodie na wiolonczelę i fortepian op. 5
Sonata wiolonczelowa a-moll op. 10
Kwintet fortepianowy c-moll op. 35

Choć nazwisko Ludomira Różyckiego kojarzone jest przede wszystkim z operami i baletami, jego najważniejsze dzieła kameralne powstały we wczesnym okresie twórczości, wyznaczanym do premiery jego opery Eros i Psyche w 1916 roku. Uczeń Zygmunta Noskowskiego i Engelberta Humperdincka, współtwórca ruchu młodopolskiego, pozostawał wierny estetyce neoromantyzmu łącząc rozmach formy z wyrazistą melodyką i mistrzowskim wyczuciem barwy instrumentalnej.

Powstałe w latach 1904–1916 Dwie melodie na wiolonczelę i fortepian op. 5, Sonata wiolonczelowa op. 10 oraz Kwintet fortepianowy op. 35 ukazują kolejne etapy rozwoju kunsztu kompozytorskiego Różyckiego. Liryczne Dwie melodie należą do jego pierwszych opusowanych utworów kameralnych i odznaczają się śpiewnością właściwą całej twórczości kompozytora. Napisana dla przyjaciela, wiolonczelisty Konstantego Sarneckiego, Sonata wiolonczelowa szybko zdobyła uznanie krytyki dzięki równowadze między kantylenową ekspresją a efektowną wirtuozerią obu instrumentów. Kulminację tego okresu stanowi Kwintet fortepianowy c-moll – dzieło o niemal symfonicznym rozmachu, bogatej fakturze i rozbudowanej narracji, uznawane za jedno z najwybitniejszych osiągnięć Różyckiego w dziedzinie muzyki kameralnej. Wszystkie trzy kompozycje reprezentują dojrzały język neoromantyzmu sytuujący twórczość Różyckiego w kręgu najwybitniejszych osiągnięć polskiej kameralistyki początku XX wieku.